นักแปลมั่วซั่ว View my profile

[Sakumiya] Answer is Near :: 2nd Scene

posted on 17 Apr 2011 21:04 by mozou-trans in Answer-is-Near, Arashi, Fan-Fiction

Title : Answer is Near

Author : [HED]

Type : AU ; Shonen-Ai ; Long Slash Fiction ; G

Cast : Sho x Kazunari

Status : On going...

 

2nd SCENE-

            'WHEN I SAY LUCKY! YOU SAY 'MAN!' , LUCKY 'MAN!' , LUCKY 'MAN!!!'---'

 

            "...................."

 

            'WHEN I SAY LUCKY! YOU SAY 'MAN!' , LUCKY 'MAN!' , LUCKY 'MAN!!!'---'

 

            "..........................."

 

            'LUCKY 'MAN!' , LUCKY 'MAN!!!'---'

 

            "..................................."

 

            'EVERYBODY SCREAM~~~~~~'

 

            'เมี๊ยววว'

 

            "โว้ยยยยยยยยยยย ไอ้บ้าาาา"  ในที่สุดเมื่ออดรนทนไม่ไหวกับเสียงเพลงดังโครมครามจากห้องข้าง ๆ  นิโนะมิยะ คาซึนาริ ผู้ที่วันนี้มีงานช่วงบ่าย ก็ต้องแหกตาตื่นมาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าจนได้

 

            "โอ๊ยยย เจ็ดโมง!! ไอ้บ้าโช แกนะแก"  เมื่อประจักษ์แก่เวลาจากนาฬิกาเรือนกลมบนผนังห้องแล้ว นิโนะก็คว้าโทรศัพท์มือถือบริเวณข้างเตียงมากดเบอร์ที่เขาจำได้แม่นทันที

 

            ดังอยู่ไม่ถึงอึดใจ เจ้าของเบอร์ก็รับสาย พร้อมกับเสียงดนตรีอึกทึกเป็นทำนองเดียวกับที่เขากำลังได้ยินอยู่ไม่มีผิดเพี้ยน  "ไง"

 

            "เปิดเพลงบ้าไรแต่เช้าวะ หนวกหู!!!!"

 

            "อ๋อ ฮ่า ๆๆ นี่แกยังไม่ชินอีกเหรอ ที่ฉันจะเปิดเพลงเสียงดังทุกวันที่ 22 ของเดือนเนี่ย"

 

            "ก็วันที่ 22 มันเกี่ยวไรเล่า!"  เป็นเหตุผลที่ไม่เข้าท่าเอาซะเลยให้ตาย นิโนะนั่งหงุดหงิดบนเตียงนอนขณะที่ลูกแมว 2 ตัวปีนขึ้นมาเคลียคลอ อ้อนขอหาอาหารเช้ากันยกใหญ่

 

            "ก็หนังสือของฉันวางแผนทุกวันที่ 22 ของเดือนไงล่ะ เลยต้องเปิดเพลงดัง ๆ เอาฤกษ์เอาชัยกันหน่อย แต่รบกวนนายเหรอ งั้นปิดก็ได้"  โชตอบทั้งที่มั่นใจว่าเคยบอกเรื่องนี้กับเจ้าตัวไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว แต่พอฝ่ามือหนาเอื้อมจะกดปิดเพลง เสียงเอาแต่ใจของเพื่อนข้างห้องก็ดังตามสายขึ้นมาอีก

 

            "เออ ๆ ไม่ต้อง ๆ ตื่นแล้วเฟ้ยย! เฮ้ออ ขอให้เดือนนี้ยอดขายดี ๆ ละกัน"  ชายร่างเล็กว่าพลางล้มตัวลงไปนอนต่อบนเตียงนุ่มอีกครั้ง มือข้างที่ว่างยกแมวทั้งสองตัวมาเล่นด้วยกันจนเจ้าเหมียวน้อยส่งเสียงร้องประท้วงฟังไม่ได้ศัพท์

 

            "ขอบใจมาก ตื่นแล้วก็ไปหาไรกินเข้าสิ หรือจะมากินด้วยกันล่ะ ฉันทำข้าวเช้าอยู่ เอากิกิกับโตโร่มากินข้าวด้วยมั้ย"

 

            "โอ๊ยย ให้แมวฉันกินกับข้าวฝีมือนายมีหวังท้องเสียพอดี เดี๋ยวจะไปช่วยทำละกัน"  ติ๊ด... นิโนะว่าพลางกดวางโทรศัพท์ก่อนจะพาตัวเองลงจากเตียง ช่วงขาเล็กเดินลากรองเท้าสลิปเปอร์ไปยังห้องข้าง ๆ ที่เปิดเพลงเสียงดังสุด ๆ แต่โดยดี

 

 

            'ก๊อก ๆๆ'

 

            "มาแล้วคร้าบบบ คุณดาราหย่ายยย อรุณสวัสดิ์คร้าบบ คุณหนูกิกิ คุณชายโตโร่"  โชที่เปิดประตูมาพบใบหน้างัวเงียของเพื่อนข้างห้องซึ่งหนีบแมวตัวเล็กอีก 2 ชีวิตติดมาด้วยก็อดหยอกล้อกับเจ้าเหมียวไม่ได้ นิโนะปล่อยให้แมวทั้ง 2 ตกอยู่ในอ้อมกอดโช ส่วนตัวเขาเองลากขาไปทางห้องครัวอันยุ่งเหยิงแทน

 

            "ทำไรกินวะเนี่ย ซุปเหรอ"

 

            "อื้อ แล้วก็ว่าจะย่างปลา"

 

            "จัดหนักแต่เช้า... งั้นฉันดูซุปนี่ต่อให้เอง นายย่างปลาไป เผื่อกิกิกับโตโร่ด้วยนะ"

 

            "อยู่แล้ว"  เสียงทุ้มของโชตอบรับอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนความรู้สึกว่าอะไรนุ่ม ๆ จะคลุมมาบนศีรษะ

 

            นิโนะหันไปเลิกคิ้วมองใบหน้าขาวของคนที่เอาผ้าขนหนูผืนเล็กมาโปะให้บนหัวเขา รอยยิ้มโชตรงหน้ามองดูสดใสยิ่งกว่าพระอาทิตย์ยามรุ่งอรุณเสียอีก  "ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนไป ไม่ต้องห่วงมากก็ได้ รอกินเถอะ"

 

            "อือ..."  อาคันตุกะร่างเล็กพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหลบสายตาแล้วเดินจากไปทำภารกิจในห้องน้ำ แว่วเสียงโชฮัมเพลงตามทำนองจากวิทยุสลับเล่นกับกิกิและโตโร่เป็นระยะ ทำให้ฝ่ามือเล็กต้องยกขึ้นมาขยุ้มเสื้อบริเวณหน้าอกเป็นการใหญ่

 

            "ทำอะไรอยู่วะเนี่ยเรา...."

 

 

- - -

 

 

            และก็เป็นอย่างที่โชบอกจริง ๆ เพราะเมื่อเขาก้าวขาออกจากห้องน้ำ กลิ่นของน้ำซุปท่าทางกลมกล่อม และปลาย่างหอมฉุยก็ลอยมาแตะจมูก

 

            นิโนะมองภาพโชที่กำลังจัดแจงวางอาหารเช้าแบบเรียบง่ายบนโต๊ะทั้งหมด 2 ชุด โดยมีจานเล็กแบ่งให้กิกิกับโตโร่แย่งกันกินบริเวณหน้าครัว ก็อดยิ้มกว้างไม่ได้  "สุดยอดดด ลาภปากแล้วเราเช้านี้"  แขกยามเช้าว่าพลางกระโดดพรวดเดียวถึงโต๊ะอาหารทันที

 

            โชเหลือบมองใบหน้าเรียวที่กำลังก้มทำจมูกฟุดฟิด ๆ อยู่เหนืออาหารแล้วก็หลุดขำ  "เออ เฉพาะวันนี้เท่านั้น เพราะพอปลายเดือนเงินฉันหมด ฉันจะไปขอข้าวดาราใหญ่กินแทน"

 

            นิโนะเลิกคิ้วสูง ก่อนจะคว้าตะเกียบและล้มตัวนั่ง  "คิดงั้นเหรอ แต่ขอบอกไว้ ณ ที่นี้เลยว่า ถึงฉันจะเป็นดาราใหญ่ แต่ฉันก็จน!!!"

 

            "อะไรของนาย เอาเงินไปทำอะไรหมด"

 

            "เก็บใส่ธนาคารสิ ถามได้!! เงินน่ะมีไว้เก็บเฟ้ยย ไม่ได้มีไว้ใช้!"  คติไหนวะเนี่ย... โชขำพรืดกับคำพูดของคนตรงหน้า ก่อนจะล้มตัวลงนั่งตาม  เสียงรายการทีวียามเช้าออกอากาศโฆษณาสินค้าตัวใหม่ที่มีเพื่อนร่วมโต๊ะอาหารเป็นพรีเซ็นเตอร์ เรียกให้เจ้าของห้องมองภาพใบหน้านิ่งเฉยในจอทีวี สลับกับใบหน้ายิ้มแย้มเป็นเด็ก ๆ เวลาได้กินของถูกใจของคนข้างบ้าน แล้วก็ลอบถอนหายใจเบา ๆ

 

            "คนละคนกันชัด ๆ"

 

 

***

 

 

            'WHEN I SAY LUCKY! YOU SAY 'MAN!' , LUCKY 'MAN!' , LUCKY 'MAN!!!'---'

 

            เสียงเพลงอันคุ้น ๆ ว่าเหมือนจะเพิ่งฟังไปเมื่อเช้า บัดนี้ถูกเปิดอีกครั้งในร้านสะดวกซื้อขนาดเล็ก

 

            นิโนะเงยหน้ามองลำโพงร้านที่เปิดเพลงคุ้นหู ก่อนจะส่ายหัวขำพลางเลือกหาหนังสือบนแผงไปด้วยเป็นการฆ่าเวลา ระหว่างรอผู้จัดการส่วนตัวมัวเฟ้นเครื่องดื่มบำรุงกำลังและของกินเล่นให้ตัวเขาอยู่

 

            แผงหนังสือตรงหน้าแปะป้าย sold out บนที่วางนิตยสาร 3 ฉบับที่คาซึขึ้นปกประจำเดือนนี้ หากแต่ไม่ใช่สิ่งที่น่าสนใจ ชายร่างเล็กสอดส่ายสายตาหานิตยสารสัตว์เลี้ยง ที่รู้มาว่าเป็นของโช แต่ไม่เคยจำได้ซักทีว่าชื่อนิตยสารอะไร

 

            'ชื่ออะไรว้า.... อะไร PET ซักอย่าง เฮ้ย... อันนี้ล่ะมั้ง ก็มีนิตยสารสัตว์เลี้ยงอยู่เล่มเดียวนี่หว่า...'  เขาใช้ความคิดกับตัวเอง ก่อนจะหยิบหนังสือนิตยสารสัตว์เลี้ยงเล่มหนึ่งขึ้นมา

 

            "Happy Pet งั้นเรอะ..."  หน้าปกเป็นคนดังซะด้วย ท่าทางไม่ใช่หนังสือกระจอก ๆ  นิโนะคิดพลางเปิดดูเนื้อหาข้างในผ่าน ๆ ก่อนจะหยิบเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์จ่ายเงินด้วยน้ำเสียงรื่นเริงใจ  "โอจังเอาเล่มนี้ด้วยยย~♥"

 

            เดือดร้อนผู้จัดการหน้ากลมต้องเอ็ดเสียงเขียว  "นี่! นิโนะ! ตอนนี้นายอยู่ในที่สาธารณะนะ! อย่าทำตัวผิดคอนเซปต์นักจะได้มั้ย!"  จากแทนที่จะมีคนจ่ายเงินให้ เลยถูกเทศนาสั่งสอนก่อนซะอย่างนั้น นิโนะลูบหัวตัวเองที่ถูกเขกป้อย ๆ พลางส่งเสียงอูย ๆ แต่ไม่วายเถียงกลับไป

 

            "ผิดตรงไหนเนี่ย!"

 

            ปลายนิ้วของผู้จัดการหนุ่มชี้ไปยังโปสเตอร์โฆษณาเครื่องดื่มยี่ห้อดังที่นิโนะเป็นพรีเซนเตอร์ให้ทันที  "ดูนั่น! อยู่ในที่ส่วนตัวนายจะเพี้ยนเป็นนิโนะยังไงฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่ออกมาที่สาธารณะแล้วนายน่ะคือคาซึ ถ้าเล่นเกมมากไปจนลืมว่าคาซึเป็นยังไงก็ดูป้ายโฆษณานั่นซะ!"

 

            คนถูกเอ็ดเหลือบมองโปสเตอร์แผ่นยักษ์ผ่านแว่นกันแดดสีดำ ภาพของเขาเองกำลังยืนถือขวดเครื่องดื่มไว้ในมือด้วยใบหน้าเรียบเฉย หากแต่สายตาดูราวกับท้าทายให้ทดลองชิมนั้นคือคำตอบ  "ไอ้นั่นมันใครวะ..."

 

            "ก็นายไง เจ้าบ้า"  โอโนะว่าซ้ำอีกครั้งก่อนจะเคาะหัวไอดอลในอาณัติแล้วคว้านิตยสารจากมือเล็กไปเตรียมจ่ายตังค์  "แค่นี้ใช่มั้ย"

 

            "อือ ๆ แค่นี้แหละ รอบนรถนะ"

 

            "ก็บอกให้รอบนรถแต่แรกแท้ ๆ เฮ้อ..."  นิโนะไม่ได้สนใจเสียงผู้จัดการที่บ่นกระปอดกระแปดตามหลัง เจ้าของร่างเล็กกระชับหมวกที่สวมไว้แน่น ก่อนจะเดินผ่านหน้าโปสเตอร์ตัวเองไป

 

            "คาซึบ้าบอไรวะ น่าเบื่อ..."

 

 

***

 

 

             ที่ห้องแต่งตัวระหว่างรออัดรายการ นิโนะหยิบนิตยสารที่เพิ่งซื้อมากางอ่าน ระหว่างโอโนะออกไปจัดการเรื่องอื่น ๆ ให้เขาอยู่

 

            "เจ๋งงงง มีคอลัมน์ดูแลแมวโดยเฉพาะด้วย"  ริมฝีปากบางพูดกับตัวเองอย่างลิงโลด เมื่อพลิกไปเจอคอลัมน์ดี ๆ คอลัมน์หนึ่ง  อันที่จริงแล้วเขาตื่นเต้นกับแทบทุกหน้าและทุกตัวอักษร เพียงแค่คิดว่านี่คือหยาดเหงื่อแรงงานของซากุไร โช เพื่อนข้างห้องคนนั้น

 

            "อ่านหนังสืออะไรน่ะนิโนะ"  ครู่เดียวเสียงอันคุ้นเคยดีก็ดังขึ้นจากด้านหลัง นิโนะหันไปมองเพื่อนร่วมวงการคนสนิทเจ้าของเรียวคิ้วคมเข้ม และใบหน้าคมคายหล่อเหลาอย่างตื่นเต้นทันที  "นี่ไง หนังสือของโชที่เคยบอก"

 

            "เพื่อนข้างบ้านนายน่ะเหรอ"

 

            "เย่สสส"

 

            "สนใจเจ้านั่นจริง ๆ นะ"  ผู้มาใหม่เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า ทำเอานิโนะต้องยกมือขึ้นจุ๊ปากพลางมองซ้ายแลขวาเป็นการใหญ่

 

            "ไอ้จุน! เบา ๆ หน่อย เดี๋ยวโอจังมาได้ยินโดนบ่นอีกพอดี"

 

            "เอ๊า ผู้จัดการนายจะบ่นเรื่องนี้ทำไมวะ"  จุนถามกลับพลางหัวเราะร่าขณะหันไปรับน้ำชาจากสตาฟสาวมาดื่ม นิโนะตั้งท่ากระแอมในคอสองที ก่อนจะนั่งกอดอกหลังตรง ไขว่ห้าง เก๊กหน้าขรึมแบบง่วง ๆ เลียนแบบผู้จัดการตัวเองอย่างเชี่ยวชาญ  "นิโนะ! ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าไปสนิทกับเพื่อนบ้านให้มากนัก เดี๋ยวไอ้พวกนั้นก็ทำนายเสียคอนเซปต์กันพอดี"

 

            "ฮ่า ๆๆ เหมือน!"

 

            "ใช่ปะล่ะ!"  นิโนะพยักหน้ารับพลางแปลงกายกลับไปนอนเอนบนเก้าอี้อย่างสบายตัวเหมือนเดิม  "โอจังน่ะเหมาะจะเป็นคาซึมากกว่าฉันอีก"

 

            "อะไรนะนิโนะ..."  และโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ร่างเล็กของผู้จัดการหนุ่มนามโอโนะ ซาโตชิ ก็โผล่มาอยู่ด้านหลังคนทั้งคู่เสียแล้ว

 

            นิโนะกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ก่อนจะหันไปคลี่ยิ้มแหย ๆ ให้  "วันหลังจะมาก็ให้สุ้มให้เสียงหน่อยซี่... โอจัง"

 

            "ให้แล้วจะได้ยินนายนินทาฉันเหรอ เจ้าบ๊อง! อะนี่ สคริปต์ข