นักแปลมั่วซั่ว View my profile

 ที่มา : Arashi's Special Radio Program for Miyagi 2011.04.18

โช : ทุกท่านกำลังรับฟัง date FM อยู่

อาราชิ : Oban! (หมายความว่า "Good evening" ในสำเนียง Sendai)

โอโนะ : ผม อาราชิ โอโนะ ซาโตชิ ครับ

นิโนะ : ผม อาราชิ นิโนะมิยะ คาซึนาริ ครับ

โช : ผม อาราชิ ซากุไร โช ครับ

จุน : ผม อาราชิ มัตสึโมโตะ จุน ครับ

ไอบะ : ผม อาราชิ ไอบะ มาซากิ ครับ

โช : พวกเราอาราชิ ขอบคุณทุกท่านที่รับฟังครับ~!

อาราชิ : ขอบคุณครับ~!

โช : สวัสดีครับ

ไอบะ : Oban ครับ Oban

โช : ก่อนอื่น สำหรับทุกท่านที่ประสบปัญหาภัยพิบัติ พวกเราขอแสดงความเสียใจต่อความสูญเสียอย่างสุดซึ้ง เราติดตามดูและฟังข่าวเกี่ยวกับพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบทุกวัน

โอโนะ/นิโนะ : ใช่ครับ

โช : แต่เราพูดถึง Miyagi กันตอนไหนนะ... โอโนะรึเปล่า?

โอโนะ : ใช่

โช : นายมีญาติอยู่ที่นี่

โอโนะ : มี

โช : นายคง...ต้องเป็นห่วงพวกเขามาก ๆ ตอนที่เกิดแผ่นดินไหวสินะ

โอโนะ : อยู่แล้ว อืม...จริง ๆ ตอนนั้นที่โตเกียวก็แผ่นดินไหวด้วย ฉันได้ดูภาพจากในทีวี

โช : นายเลยรู้ว่าจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวอยู่ที่ Miyagi

นิโนะ : อืม

โอโนะ : ฉันก็เลยโทรหาพ่อแม่ ถามถึงความปลอดภัยของญาติ ๆ เราติดต่อพวกเขาได้เร็วพอควร

โช : หมายถึงญาติ ๆ น่ะเหรอ

ไอบะ : อืม ๆ

โอโนะ : พวกเขาบอกว่าทุกคนสบายดี พวกฉันน่ะโล่งใจเลยล่ะ

ไอบะ : อืม

โอโนะ : แต่ก็อย่างที่นายรู้กันว่า พวกเขาไม่มีไฟและแก๊สใช้เป็นเวลา...นานเหมือนกัน

โช/จุน : ใช่

โอโนะ : แต่อย่างน้อย เมื่อเร็ว ๆ นี้ ฉันก็ เอ่อ...ได้ส่งของไปให้พวกเขาน่ะ

โช : โห นายส่งของไปให้เขาเหรอซาโตชิคุง

นิโนะ : อ่าฮะ อืม ๆ

จุน : เหรอ

โอโนะ : ของเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ะ

โช : อ่าฮะ

โอโนะ : ฉันส่งพวกของใช้ไปให้เขา

โช : ฉันเข้าใจ นั่นเป็นสิ่งที่นาย ซาโตชิคุง จะทำได้ในเวลานี้

โอโนะ : ใช่

โช : นายส่งของใช้ไปให้ญาติ ๆ โดยตรงเลยเหรอ

โอโนะ : อืม

โช : งั้นเหรอ

โอโนะ : แต่แค่รู้ว่าพวกเขาสบายดีก็ดีใจมาก ๆ แล้ว

โช : จริงแล้ว ๆ คือ ทุกปี...

นิโนะ : อืม

โช : เราจะมาที่นี่กัน ดังนั้น...ฉันจึงกังวลมาก ตอนที่รู้ว่าแผ่นดินไหวครั้งใหญ่เกิดขึ้นที่ Miyagi

ไอบะ : ช่าย

โช : อืม...

จุน : ที่โตเกียวก็ใช้โทรศัพท์ไม่ได้อีก

โช : จริง

จุน : พวกเราเลยได้แต่ดูทีวี เพื่อติดตามข่าวว่าเป็นยังไงบ้าง

โช : ถูกต้อง

นิโนะ : อืมมมม

จุน : ใช่ และหลังจากนั้น ก็ยังมีมาเรื่อย ๆ อีก

โช : ใช่

จุน : แต่พวกเราก็ปลอดภัย เวลานี้เราเลยคิดแค่ว่า จะสามารถช่วยผู้คนได้ยังไง

โช : ใช่

นิโนะ : ที่จริงแล้ว พวกเรา อาราชิทุกคน อธิษฐานขอให้ทุกอย่างกลับไปสู่ความปกติได้โดยไว และฟื้นฟูพื้นที่ Tohoku ทั้งหมด ระหว่างนั้น เราเลยจัดรายการวิทยุพิเศษนี้ขึ้นมาใน Miyagi เพื่อหวังว่าพวกเราจะสามารถเป็นที่พึ่งพาของทุกคนได้ ในทางใดทางหนึ่ง

โอโนะ : เราหวังจะมอบบทเพลงและเสียงของพวกเราให้เป็นของขวัญ เพื่อปลอบประโลมผู้คนใน Miyagi

 

โช : ใช่ ถ้างั้น! นี่คือรายการวิทยุพิเศษ

อาราชิ : ใช่!

โช : พวกเราขอใช้โอกาสนี้ ส่งเสียงไปหาผู้ที่อาศัยใน Miyagi ทุกคน

ไอบะ : ครับ

โช : เราอาจจะมีเวลาไม่มาก แต่มาสนุกด้วยกันเถอะนะ

นิโนะ : เอาเลย

โช : เพื่อเป็นกำลังใจให้ทุกคน

ไอบะ : ใช่เลย แบบนั้นล่ะ

โช : นี่คือจุดประสงค์ของรายการในครั้งนี้ ผมหวังว่าทุกคนจะได้ฟังกัน! เริ่มด้วยเพลงนี้จากอาราชิครับ "Hatenai Sora"

 

[ ♪ Arashi - "Hatenai Sora"]

 

โช : ที่จบไปเป็นเพลง "Hatenai Sora" จากอาราชิครับ เพลงนี้...ที่เมื่อหนึ่งอาทิตย์หลังเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวใช่รึเปล่า

นิโนะ : ใช่

โช : เราร้องเพลงนี้ในรายการ Arashi ni Shiyagare ด้วยความหวังว่าจะสามารถส่งกำลังใจไปถึงผู้คนในเขตประสบภัยได้

นิโนะ : ใช่

โช : แต่ผมเชื่อว่าคงมีหลายท่านที่ไม่สามารถดูรายการได้ และไม่มีโอกาสฟังเพลงนี้ในเวลานั้น ดังนั้นเราจึงเล่นเพลงนี้อีกครั้ง คือเพลง Hatenai Sora  โอเค ตอนนี้ชีวิตประจำวันพวกนายมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้างรึเปล่า

นิโนะ : ชีวิตประจำวันเหรอ... ถึงแม้จะอยู่โตเกียว แต่ก็มีเรื่องที่เปลี่ยนไปเหมือนกันนะ

โช : ใช่ นายพูดถูก

ไอบะ : ใช่

จุน : ถูกต้องเลย

ไอบะ : อืมมม

นิโนะ : และการปรับตัวให้เข้ากับความเปลี่ยนแปลง ก็คือส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือเหมือนกัน

โช : ใช่ จำที่เราไปร่วมในงาน Marching J ได้มั้ย

นิโนะ : ได้

โช : นั่นน่ะ เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้นนะ

นิโนะ : ถูกต้อง

โช : เริ่มต้นด้วยการเปิดรับเงินบริจาค

นิโนะ : สามวันใช่รึเปล่า

โช : พวกนายทำอะไรกันบนเวทีบ้างล่ะ

จุน : ทำอะไรงั้นเหรอ (หัวเราะ)

โช : นี่ รู้รึเปล่า (หัวเราะ) ฉันว่ายังมีอีกหลายคนเลยนะ ที่ไม่รู้เกี่ยวกับโปรเจคนี้น่ะ

จุน : อ่าฮะ ฉันเข้าใจ

ไอบะ : แต่ แต่... นาย.. โชจัง กับนิโนะน่ะ...

โช/นิโนะ : พวกเราสามารถไปได้แค่วันแรกเท่านั้น

ไอบะ : เราที่เหลือไปวันสุดท้ายด้วย

โช : เป็นไงบ้าง ทำอะไรกันบ้าง

ไอบะ : วันนั้น เรายืนใกล้กล่องรับบริจาคมาก ๆ ราวกับว่าเราเป็นผู้รวบรวมคำอวยพรจากทุกคนเองเลยล่ะ

โช : อ่าฮะ

จุน : และ...นอกจากนี้ ฉันก็มีเรื่องอยากบอกผู้ประสบภัยอีก คือ คนที่บริจาคในงาน Marching J น่ะ เป็นห่วงทุกคนมาก ๆ และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าความช่วยเหลือในครั้งนี้จะสามารถช่วยคนในเขต Tohoku ที่กำลังฟังรายการอยู่ได้

ไอบะ : ตอนที่เรายืนอยู่น่ะ พวกเขาย้ำว่า "ต้องแน่ใจนะ ว่าทั้งหมดนี้จะไปถึงมือผู้รับที่ต้องการจริง ๆ"

จุน : ที่เซอร์ไพร์สผมสุด ๆ คือ ตอนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กล่องรับบริจาคน่ะ มีเด็กผู้ชายท่าทางจะอยู่ประมาณชั้นป.1 บริจาคค่าขนมให้ด้วยนะ ผมรู้สึกซาบซึ้งสุด ๆ ทำให้ยิ่งคิดว่าจะต้องพยายามช่วยทุกคนให้สุดความสามารถ

โช : ถูกต้อง พวกเรารวบรวมคำอวยพรอันแสนอบอุ่นมาจากผู้บริจาคทุกคน ด้วยความหวังว่าจะส่งต่อไปยังผู้คนในเขตประสบภัย

อาราชิ : ใช่

โช : ในฐานะเมมเบอร์ของอาราชิ เวลาไหนที่พวกนายรู้สึกว่าทีมเวิร์คนี่เป็นเรื่องสำคัญบ้าง... ว่าไง โอโนะซัง? อย่างที่นายรู้ว่าตอนนี้น่ะญี่ปุ่นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมาก มีเหตุการณ์หลายอย่างที่ทำให้ทุกคนร่วมใจกันช่วยเหลือผู้ประสบภัย

นิโนะ : ใช่

โช : แล้วเวลาไหนที่นายรู้สึกว่าอาราชิรวมกันเป็นหนึ่งบ้าง

โอโนะ : อืม...ตรงที่พวกเราอยู่ด้วยกันมาเกินสิบปีแล้วไง

โช : จริง

โอโนะ : ฉันสังเกตว่าเราจะเป็นทีมเวิร์คมากที่สุดบนคอนเสิร์ต

ไอบะ : อ๊ะ ฉันก็รู้สึก ถ่องแท้เลย

โช : หมอนี่เห็นด้วยกับทุกคนอะ (หัวเราะ)

ไอบะ : แต่พวกนายก็รู้สึกเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ พวกเราน่ะเป็นหนึ่งเดียวกันบนคอนเสิร์ตจริง ๆ นะ

นิโนะ : ใช่ ฉันก็คิดอย่างนั้น พวกเราคืออาราชิ

จุน : ฉันด้วย

นิโนะ : ถ้างั้น บอกมาว่าอะไรคืออันดับ 8 เวลานายรู้สึกเป็นทีมเวิร์ค

โช : (หัวเราะ) อันดับแรกคือตอนอยู่บนคอนเสิร์ต

นิโนะ : อันดับแรกคือบนคอนเสิร์ต ใคร ๆ ก็รู้ทั้งนั้น แล้วอันดับที่ 8 ล่ะ

โอโนะ : อันดับที่ 8 เหรอ...

จุน : นี่ฉันไม่ค่อยเข้าใจนะ แต่ดูนายจะอยากรู้มาก (หัวเราะ)

โช/ไอบะ : (หัวเราะ)

นิโนะ : เร็ว ๆ บอกเรื่องที่พวกนายซึ้งเป็นอันดับที่ 8 มา

โช : (หัวเราะ)

โอโนะ : อันดับที่ 8 เหรอ...

นิโนะ : อืม ๆ

โอโนะ : อันดับที่ 8 ของฉัน... ไม่ค่อยแน่ใจนะ แต่อาจจะเป็นเวลาที่พวกเราแยกกันทำงาน

นิโนะ : อ่าฮะ ตอนเล่นละคร เล่นหนังน่ะเหรอ

โอโนะ : แล้วก็เวลาถ่ายนิตยสารด้วยกัน

นิโนะ : อืม ๆ

โอโนะ : ...จะรู้สึกตื่นเต้นมากที่ได้เจอพวกนาย หลังจากไม่ได้เจอกันมาพักหนึ่ง

นิโนะ : (ขำคิกคัก)

ไอบะ/นิโนะ : ดูพวกฉันตื่นเต้นเหรอ

โอโนะ : ห้ะ?

นิโนะ : งั้นเหรอ

โอโนะ : พวกเราทั้ง 5 คนจะเริ่มคุยเล่นกัน

โช : เหมือนล้อมวงคุย ประมาณนั้นรึเปล่า

นิโนะ : นี่มันเหมือนจะเป็นอันดับที่ 16 สำหรับพวกเรานะ แต่เป็นอันดับ 8 ของโอโนะล่ะสิ...

โช : ให้อันดับสูงกว่าพวกเราอีกแฮะ

นิโนะ : ใช่ ท่าทางนายจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้น่าดู

โช : เราเปิดเพลงต่อไปกันดีมั้ย

จุน : เฮ้...

โช : เอาเลย มัตสึโมโตะซัง

จุน : ฉันอ่านหนังสือพิมพ์ในโตเกียว เขาบอกว่า 40% ของเพลงที่ถูกขอทาง Sendai FM น่ะ คือเพลงของจอห์นนี่ส์

ไอบะ : ว้า~ว

จุน : และเพลงที่ถูกขอเข้ามามากที่สุดก็คือ Kitto Daijoubu

โช : เชื่อมือ มิสเตอร์พหูสูตร เขาเถอะ

ไอบะ : จริงดิ่

จุน : ได้ยินมาว่าถูกขอเยอะเลย

โช : ดีใจจังที่รู้แบบนี้ ขอบคุณมาก ๆ นะครับ

ไอบะ : ขอบคุณมากครับ

โช : งั้นเราเล่นเพลง Kitto Daijoubu ดีมั้ย

ไอบะ : เอาเลย

จุน : ดีดี

โช : เป็นเพราะมีคนขอเข้ามามากมาย ดังนั้นไปฟังกันนะครับ

 

[♪ Arashi - Kitto Daijoubu]

 

โช : ครับ พวกเราอาราชิยินดีต้อนรับคุณเข้าสู่รายการวิทยุ ขอบคุณ date FM ครับ

นิโนะ : ใช่

จุน : พวกเราอาราชิ~

โช : ฉันอยากให้พวกนายเล่าเรื่องของตัวเองกับจังหวัด Miyagi หน่อย

ไอบะ : ฉันเลย ฉันเลย! ฉันมี